من نمی دونم چه اجباریه که آدم حتمآ بره مسافرت...۱۵۰۰-۶۰۰ کیلومتر بری...بعد برسی به یه جای بی آب و علف که هی فرت و فرت توش زلزله می شه...حالا بماند که تو راه چه همه بدبختی می کشی...یه دست شویی با خیال راحت نمی تونی بری....حموم هم که تعطیل می شه...تازه تو ماشین هم همه به علت تراکم آدم وعدم امکان تحرک زخم بستر می گیرن ....شب هم اگه خوش شانس باشی...باید توی یه اتاق توی یه مدرسه کپه لالا رو بزاری....وقتی هم که رسیدی بری همه پول هاتو خرج کنی و از این مغازه دربیای بری توی اون مغازه....آخر شب هم مثل یه جنازه ببرنت خونه....آخه یکی نیست بگه مگه تو مرض داری..بابا من به چه زبونی بگم من دیونه نیستم(می دونم که همه دیونه ها همین رو می گن)یه مشت دیونه ریختم دورو برم...دست آخرم سیاه سوله برگردی خونه....بعدشم هی فکر کنی که تو مگه چی خریدی که اینهمه پول خرج کردی..اما هرچی بیشتر فکر می کنی کمتر نتیجه می گیری....به جون خودم این دیونگی محض..حالا بماند که پدر خانواده کلی کیف کردن از این سفر..کلی منظره دیدن..کلی جاهای تاریخی دیدن...وتازه دارن برنامه سفر بعدی رو می چینن....من که پشت دستم رو داغ می کنم...من دیگه از جام تکون نمی خورمممممممممممممممممممم..گفته باشم